Polska kinematografia przedwojenna, czyli pierwsze czarno białe filmy

Mieczysława Ćwiklińska, Eugeniusz Bodo, Grażyna Barszczewska, Kazimierz Junosza Stępowski, Jadwiga Andrzejewska, Anna Jaraczówna, Helena Grossówna, to tylko kilka nazwisk z plejady polskich aktorów przedwojennych, którzy dla ówczesnych widzów byli takimi samymi idolami jak wielu współczesnych aktorów dla nas. To oni przecierali pierwsze ścieżki polskiego kina, z początku niemego, później czarno-białego. Wzruszali, rozśmieszali. Oglądając przedwojenne filmy, na pierwszy rzut oka widzimy jak odmienny od dzisiejszego był sposób przedstawiania bohaterów, kadrowania scen. Inna sprawa, że i tematyka była inna. Komedie były lekkie, oparte na przewidywalnych historiach, na humorze sytuacyjnym, z miłością w tle i z happy endem. Kino poważne, dramatyczne, oparte było na klasyce polskiej literatury – Trędowata, Znachor. Ogólnie mówiąc, kino banalne ale przyjemne w odbiorze. To właśnie te filmy były podstawą dzisiejszej polskiej kinematografii. Prawdę mówiąc, współczesne kino polskie prezentuje sztukę naprawdę wysokich lotów, ale także filmy bezwartościowe, których mogłoby w ogóle nie być.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *