NOWE TRAGEDIE NARODOWE

 „Drżały deski teatralne pod jego stopami — zapewnia naoczny świadek — bo jak wzrostem górował [tzn. przewyższał] wielu, tak postawą całą do ról bohaterskich stworzony.” Od 1821 próbowało swych sił dwoje debiutantów, równie obiecują­cych: Leontyna Halpertowa i Wojciech Piasecki. Z repertuaru jedna po drugiej znikały dawne dramy. Na ich miejsce wchodziły tragedie. Zwracają uwagę najsławniejsze dzieła Racine’a, wystawione dopiero w tych latach: Atalia, Andromaka, Fedra. Ogółem, licząc wznowienia, wystawiono po 1814 czternaście tragedii Comeille’a, Racine’a i Vol- taire’a. Pojawiły się nowe tragedie „narodowe”, m.in. Kropińskiego, Wężyka, Felińskiego. Największe wrażenie sprawiła Barbara Radziwiłłówna Feliń­skiego (1817).

Znalazłeś się tutaj dzięki poniższej frazie kluczowej:

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *