ROZMOWA DYDAKTYCZNA

Rozmowa dydaktyczna nie może toczyć się po omacku. Są w niej stano­wiące wynik namysłu twierdzenia, są pytania. Bliska jest w istocie postawie egzy­stencjalnej, kiedy to uczeń w toku rozmowy dydaktycznej dochodzi do wewnętrznej świadomości spraw i ludzi.Ideałem byłaby rozmowa uwewnętrzniona: uczeń uświadamia sobie, że może stać się innym człowiekiem. Stawiając sobie pytania o siebie, zobaczy świat w in­nym świetle i nie tylko stawi czoła rzeczywistości, ale zrozumie, że w wielu przy­padkach sam potrafi rzeczywistość ukształtować. Nabrawszy wprawy w dydaktycz­nych rozmowach z samymi sobą, uczniowie zaczynają myśleć jak młodzi intelektualiści.Giroux nazywa nauczycieli intelektualistami, których praca polega na zmienia­niu. W takim razie każda czynność dydaktyczna wymaga myślenia w jakiejś formie. Dla Girouxa oznacza to, że nauczyciel łączy myślenie z działaniem. Pedagodzy mo­gą być, i w samej rzeczy są, refleksyjnymi praktykami. Nauczycieli nie wolno postrzegać „wyłącznie jako realizatorów programu, ale jako ludzi wolnych, którzy oddali się w służbę intelektu i kształtowania krytycznych władz umysłowych mło­dzieży”.

Znalazłeś się tutaj dzięki poniższej frazie kluczowej:

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *