STAŁY WZROST AMBICJI TEATRU

Augusta Kotzebue; jego dzieło pt. Nienawiść ludzi i żal, odegrane w 1791. sprawiło takie wrażenie, że ludzie prze­bywali ,,po 30 mil i więcej”, żeby je w Warszawie zobaczyć. Mamy przykłady stałego wzrostu ambicji. W 1793 Teatr Narodowy wysławił Axura Salierego, pierwszą operę s.erio odśpiewaną w języku polskim, zudziałem śpiewaków „zmówionych” Kruszewskie­mu z Krakowa (m.in. Magdalena Jasińska, Do­minik Kaczkowski, Jan Szczurowski). Poprzed­niego roku odegrano Merom’ Voltaire’a, pierwszą klasyczną tragedię w repertuarze Teatru Narodo­wego. z pamiętnymi rolami Truskolaskiej i Owsiń­skiego. Najmocniej na charakter teatru i jego oddziaływanie wpłynęły jednak sztuki, które opracował sam Bogusławski, zwłaszcza trzy: Taczka occiarza (1790), Henryk VI na Iowach (1792) i Cud mniemany, czyli Krakowiacy i Górale (1794).

Znalazłeś się tutaj dzięki poniższej frazie kluczowej:

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *