ŚWIADECTWO EWOLUCJI

Trudno o lepsze świadectwo ewolucji, jaką teatr przebył: od dyskusji z przeszłością do zwrotu w przyszłość. I od analizy stosunków do wyrażania pragnień, wcielających się w nowe postaci i obrazy. Do końca tego okresu Teatr Narodowy pozostał wiernym synem polskiego Oświecenia. Ale razem z nim przebywał coraz nowe etapy. Przedstawienia ostatnich lat mają już nieco inny charakter niż w łatach osiemdziesiątych. Prócz przedstawicieli dwóch środowisk wchodzą teraz na scenę całe antagonistyczne grupy: ary­stokratów i wieśniaków, Krakowiaków i Górali. W Cudzie mniemanym — po raz pierwszy w polskiej operze — odzywają się chóry. Wzrasta znaczenie konkretu, historycznego i obyczajowego, w deko­racjach i kostiumach. Zmienia się nie tylko typ życia teatralnego, ale i typ artyzmu.

Znalazłeś się tutaj dzięki poniższej frazie kluczowej:

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *