TEATR ROZMAITOŚCI

Nazywał się początkowo Teatr Polski, potem Rozmaitości. Teatr Narodowy po­chłonął jednak wkrótce to przedsięwzięcie i uczynił z niego scenę filialną. Miał wtedy znowu pewne uprawnienia mono­polisty. Każdy przedsiębiorca organizujący w War­szawie jakiekolwiek widowisko musiał mu oddawać część dochodu. Był zamożny. W 1. 1814-23 jego budżet podwoił się. Zespół aktorski liczący 25 osób w 1814, w 1823 miał już 56 osób (bez orkie­stry, baletu i personelu pomocniczego). Z weteranów pamiętających czasy przedroz­biorowe występowało tylko dwóch: Bogusławski i słynny bas Szczurowski. Reszta napłynęła po 1795. Od śmierci Owsińskiego (zm. w 1799 we Lwowie) długo brakowało tragika tego formatu. Z niejakim trudem zdobywali sobie reputację jego następcy: Marcin Szymanowski, Bonawentura Kudlicz.

Znalazłeś się tutaj dzięki poniższej frazie kluczowej:

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *