TENDENCJA DO STABILIZACJI

Jednocześnie z tym zjawiskiem obserwujemy tendencję do stabilizacji, do osiedlenia się w jakimś mieście na stałe. W pierwszych latach, gdy teatr polski nie miał żadnego mecenasa, przetrwanie całego roku na jednym miejscu, choć atrakcyjniejsze dla aktorów, było jednak bardzo trudne, z czego wynikła i rozmaitość działań, i pewna płynność podziałów. Do najbardziej ustabilizowanych można za­liczyć po 1795 cztery teatry polskie. Z tych naj­większą ciągłość działania wykazują warszawski i wileński. We Lwowie teatr polski miał krótką przerwę w swojej historii (1799-1809). W Krakowie uległ rozwiązaniu po III rozbiorze; przez pewien czas utworzony tu teatr niemiecki dawał jedynie sporadyczne przedstawienia w języku polskim. W 1809 przybrały one bardziej regularny charakter. Odtąd teatr polski w Krakowie działał już bez większych przerw.

Znalazłeś się tutaj dzięki poniższej frazie kluczowej:

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *