TENDENCJA DO STABILIZACJI

Ogromne obszary Litwy, Białorusi i Ukrainy były bez przeovy penetrowane przez polskich aktorów. Tendencja do stabilizacji trwała, osłabiona tuż po 1831, silna znów w latach pięćdziesiątych. (Szczegół godny uwagi: J. I. Kraszewski jako współ- kierownik stałego teatru polskiego w Żytomierzu, 1857-59.) Pewną nowością były na wschodzie zespoły grające w dwóch językach: po polsku i po rosyjsku albo po polsku i ukraińsku. Od 1842 także teatr wileński był polsko-rosyjski. Nie brakło jednak czysto polskich zespołów i ogólnie rzecz biorąc można stwierdzić, że do 1864 teatr polski na wschodzie utrzymał zasięg wytworzony w 1. 1795-1806.

Znalazłeś się tutaj dzięki poniższej frazie kluczowej:

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *