UPADEK TEATRU BOGUSŁAWSKIEGO

Aktualne, agita­cyjne komedyjki pisywali mu jego podwładni, Dmuszewski i Żółkowski. Elegancki utwór mito­logiczny na przyjęcie Napoleona musiał napisać Osiński. Tak zaczął upadać teatr Bogusławskiego, związany nie tylko z dążeniami epoki, ale i z oso­bowością dyrektora, najciekawszy wtedy,, kiedy Bogusławski mógł kształtować całe widowisko od wewnątrz, jako autor, reżyser i wykonawca głównej roli. W 1814 rozstał się z antrepryzą, całkowicie skłócony ze znawcami. Pozostał jednak w Teatrze Narodowym jako aktor, wciąż jeszcze bardzo czyn­ny tłumacz, a wreszcie wydawca swoich Dzieł dramatycznych, w których pomieścił także swe Dzieje Teatru Narodowego.

Znalazłeś się tutaj dzięki poniższej frazie kluczowej:

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *