ŻYCIE EMIGRANTÓW

Nie jest prawdą, że się teatrem w ogóle nie inte­resowali. Wszyscy znali jego działalność w Polsce sprzed 1830 roku. Mickiewicz mógł jeszcze widzieć Bogusławskiego (w Wilige, w 1816), a z jego listów i wypowiedzi wyłania się zaskakująco wysoka ocena Bogusławskiego dyrektora i autora. Po upadku powstania „wielka trójca” wiodła życie emigrantów. (Łącznie z Krasińskim, który miał wprawdzie legalny paszport, ale przebywał na ogół na Zachodzie i lam, nielegalnie, bo poza zasięgiem cenzury, drukował swoje utwory.) Wszyscy trzej pilnie śledzili wówczas rozwój teatru europejskiego; u Słowackiego i Krasińskiego przybierało to chwi­lami postać autentycznej teatromanii.

Znalazłeś się tutaj dzięki poniższej frazie kluczowej:

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *